समय वास्तव मे सब से महान ज्ञान ह, अध्ययन खातिर सब से बड्का मार्ग ह । जे विना अवरोध आपन शालिन गतिशील तेजीबीच केहु के उँच, निच के भेद कइल बेगैर आगे बढ्ते जाला । ना ई कौनो अवरोधसंग डाइलगबाजी करी, नाही कौनो संघर्षबीच पञ्चायती करी । यी त केवल भोर, दुपहर, सँझिया आ रात के अनेक वास्तविकतासंग हर पल, हर क्षण एक नयाँ जीनगी के इतिहास बनवते चली । उहोपर आपन माटी, आ मातृभाषा के समीप वितावल गईल समय सबसे ज्यादा यादगार रहेला ।

काठमाण्डौ से वीरगञ्ज कौनो दुर नैखे, सुमो मे एक झप्कि बढिया लाग जाए त…

The biggest punishment being a journalist profession in life is not to get on arrival Visa in Bangladesh Immigration.



Before leaving Nepal, check with Bangladesh Embassy by phone and was sure about on arrival visa but when arrived in immigration the scene was different.Immigration officer was confused either issue…

५ वर्ष अघि वीरगञ्जको होली सम्झन्छु, रेडियो वीरगञ्जमा बिहानै ७ देखि ११ बजेसम्म होली विशेष प्रत्यक्ष प्रशारण सक्काउँदै सिधै म हानिए अलखिया मठ चोकमा, पप्पुको मिठाई पसल त्यहीं थियो र प्रायः हामी साथीभाईको भेटघाटको थलो पनि त्यहि ठाउँ थियो । म, मनिष, पप्पु, प्रमोद, सन्तोष पुरीको बटालीयन विगतका वर्ष झै सो समय पनि पालैपालो आ आफ्नो घर गएर परिवासबीच होली खेल्ने तयारीमा थियौं । बटालियन पहिले पप्पुकोमा जाने निधो गर्यौ, दुईदिन अघि मात्र पप्पुले मलाई होलीको एक दिन अगाडि बुवाले सिक्टाको ताजा तारी…

लगातार एउटा अपरिचित नम्बर बजि रहेथ्यो, दुई पटक सम्म त मैले उठाइन तर तेश्रो पल्टको कल मैले चिनेकै कोही होलान भनी उठाएँ । हजुर मात्र मुखबाट के निस्क्याथ्यो उताबाट गफको गुच्छाले मेरो खुबैसित स्वागत भइगो, बिच बिचमा हेलो हेलो दुई तीन पटक पनि भने तर अपरिचित मेरो कुरै सुन्दैनथ्यो, लाग्यो आज कुमार जीको आज्ञा गर्ने दिन हो अनि यो अगस्ते मुनिको काम सुनिराख्ने, लौ भने अनि बिस्तारले सुन्दै गरेँ ।

बाप रे फोन उठाउन नी कति गाह्रो है, नमस्कार गरे महा हजुरलाई, मैले त अर्कै जुनी पो भेट होला भन्ठान्या…